Huishoudelijk werk is niet alleen maar weggelegd voor vrouwen. In ieder geval niet evolutionair of biologisch gezien.

Morgen heb ik de eindpresentatie van het project, dus moeten we allemaal netjes gekleed. Denk aan stropdassen, mantelpakjes en sjaaltjes. Dus is het wel zo’n goed idee om mijn broek even te strijken. 10 Minuten na die poging kan ik u zeggen dat die vlieger niet helemaal opgaat. Ik weet ineens weer waarom ik nooit kleding koop die ik moet strijken.

Gezien de nog steeds heersende maatschappelijke opvatting dat vrouwen veel beter het huishoudelijk werk kunnen doen dan mannen, zou je denken dat dat gebaseerd is op een natuurlijke aanleg. Immers, anders zouden wij vrouwen wel zo slim zijn om het die mannen gewoon te leren, en zelf achterover te gaan zitten met een goed boek en een wijntje. Dus volgens die logica zou ik, met mijn volledige gebrek aan training, prima mijn broek moeten kunnen strijken. Maar wat ik ook doe, voor elke kreukel die ik uit mijn broek strijk, strijk ik er weer drie nieuwe in. Zelfs de half afgekeken trucjes van mijn moeder zetten geen zoden aan de dijk, dus nu heb ik een scheve vouw in de pijpen, en zijn slechts de onderste 10 centimeter van mijn broek kreukvrij. Op zich had ik deze afloop ook wel kunnen voorzien toen ik mijn moeder belde om te vragen hoe heet ik dat ding eigenlijk moet strijken, en te horen kreeg dat ik gewoon even naar het label moest kijken. Oh ja, daar zijn die irritante prikdingen voor!

Ik heb mijn zielig uitziende halfgladde broek maar weer teruggehangen in de kast, en wacht wel even op de thuiskomst van mijn moeder. Het komt vast omdat ik half-mannelijke huishoudelijke eigenschappen heb (ik heb ooit eens gelezen dat biseksuele mensen eigenschappen hebben van beide seksen) dat ik slechts de onderste helft van mijn broek enigszins toonbaar heb weten te maken. Misschien moet ik mijn opleiding maar gewoon laten voor wat het is, en kijken of er ergens in Nederland nog een huishoudschool te vinden is. Want ik voel me vandaag een beroerde huisvrouw.