Lieve mensen,

Ik stop ermee. Ruim twee jaar lang heb ik met veel plezier geschreven, maar ik vind het gewoon niet meer leuk. Het schrijven nog wel hoor, maar niet meer hier. Niet op een plek waar iedereen me kent en waar ik me steeds meer geneigd voel om op mijn woorden te letten zodat ik maar niemand op zijn tenen trap, of omdat ik gewoon niet wil dat men zo veel over mij weet. Bovendien zijn de afgelopen 2 weken van weinig bloggen me ontzettend goed bevallen.

Daarnaast ga ik nu een fase van mijn leven in waar ik eigenlijk niets over wil schrijven, maar wat wel onvermijdelijk wordt als ik hiermee doorga. Dus kan ik beter gewoon mijn mond houden, in plaats van het risico te lopen dat ik mezelf niet in kan houden, en toch meer vertel dan ik eigenlijk wil.

Misschien kom ik ooit nog eens terug, maar dan in ieder geval niet meer onder deze naam.

Bedankt voor het lezen allemaal, en misschien tot ooit!

Dikke kus
Wolkje

Huishoudelijk werk is niet alleen maar weggelegd voor vrouwen. In ieder geval niet evolutionair of biologisch gezien.

Morgen heb ik de eindpresentatie van het project, dus moeten we allemaal netjes gekleed. Denk aan stropdassen, mantelpakjes en sjaaltjes. Dus is het wel zo’n goed idee om mijn broek even te strijken. 10 Minuten na die poging kan ik u zeggen dat die vlieger niet helemaal opgaat. Ik weet ineens weer waarom ik nooit kleding koop die ik moet strijken.

Gezien de nog steeds heersende maatschappelijke opvatting dat vrouwen veel beter het huishoudelijk werk kunnen doen dan mannen, zou je denken dat dat gebaseerd is op een natuurlijke aanleg. Immers, anders zouden wij vrouwen wel zo slim zijn om het die mannen gewoon te leren, en zelf achterover te gaan zitten met een goed boek en een wijntje. Dus volgens die logica zou ik, met mijn volledige gebrek aan training, prima mijn broek moeten kunnen strijken. Maar wat ik ook doe, voor elke kreukel die ik uit mijn broek strijk, strijk ik er weer drie nieuwe in. Zelfs de half afgekeken trucjes van mijn moeder zetten geen zoden aan de dijk, dus nu heb ik een scheve vouw in de pijpen, en zijn slechts de onderste 10 centimeter van mijn broek kreukvrij. Op zich had ik deze afloop ook wel kunnen voorzien toen ik mijn moeder belde om te vragen hoe heet ik dat ding eigenlijk moet strijken, en te horen kreeg dat ik gewoon even naar het label moest kijken. Oh ja, daar zijn die irritante prikdingen voor!

Ik heb mijn zielig uitziende halfgladde broek maar weer teruggehangen in de kast, en wacht wel even op de thuiskomst van mijn moeder. Het komt vast omdat ik half-mannelijke huishoudelijke eigenschappen heb (ik heb ooit eens gelezen dat biseksuele mensen eigenschappen hebben van beide seksen) dat ik slechts de onderste helft van mijn broek enigszins toonbaar heb weten te maken. Misschien moet ik mijn opleiding maar gewoon laten voor wat het is, en kijken of er ergens in Nederland nog een huishoudschool te vinden is. Want ik voel me vandaag een beroerde huisvrouw.

En om nog even in het thema van de vrolijke berichten te blijven: ik heb al mijn tentamens van dit blok gehaald. Dus dan is het helemaal niet erg dat Projectgenoot I. en ik op dit tijdstip al aan het bier zitten terwijl we eigenlijk nog een presentatie in elkaar moeten zetten. Heus.

Ik heb eindelijk, eindelijk, ein-de-lijk statistiek gehaald! Met een 5.9. Het is niet gigantisch hoog, maar na de 1.9, 2.7 en 3.7 ben ik hier zo ontzettend extatisch blij mee! Want niet alleen heb ik dat tentamen gehaald, ik heb nu ook mijn propedeuse binnen!

WHAAAA!!

Even een korte update dan, omdat PeterS zo vriendelijk was om te vragen hoe het met me gaat.

Ik moet zeggen dat het best redelijk gaat. Heb een beetje een rare week, maar ik mag niet klagen. En ik heb zelfs een heel klein beetje het idee dat ik een inimini beetje inzicht heb verkregen in het statistiektentamen van morgen. Mag ook wel, een zware mental breakdown en 4 pogingen later.

Hoe dan ook, dinsdag of woensdag zijn de tentamens klaar, en dan ben ik slechts een presentatie verwijderd van een lange, lome zomervakantie.

Ziehier overigens het bewijs van mijn studie-activiteiten. En let vooral ook op de subtiele aanwezigheid van de rekenmachine.

Ik ken mezelf. Zo weet ik bijvoorbeeld dat ik allergisch ben voor kiwi en kou, dat ik heel erg hou van mooie muziek, dat ik om de meest vreemde dingen ineens in huilen uit kan barsten en dat ik soms nogal moeite heb met verstandig timemanagement. En aan dat laatste moet ik nu even iets doen.

Aanstaande vrijdag heb ik 3 tentamens, waaronder het gevreesde (her)tentamen statistiek. Waar ik er overigens twee van heb dit blok, want ze vonden dat de studenten in jaar 2 ook nog maar een keertje moesten worstelen met die formules. Maar de consequentie daarvan is wel dat ik me nu helemaal de blubber moet gaan studeren om wat van dit tentamenblok te gaan maken. Het punt is alleen dat ik dat voornemen elk tentamenblok weer heb, maar toch steeds verval in zware gevallen van SOG (Studieontwijkend Gedrag). Daarom heb ik me voorgenomen om alle mogelijkheden tot SOG dit keer weg te nemen. Dat houdt onder andere in dat ik vandaag mijn kamer een grondige schoonmaakbeurt ga geven, zodat ik er niet onderuit kan door te zeggen dat ik niet kan leren in een rommelige ruimte. Ook zorg ik ervoor dat ik alle mogelijke boodschappen in huis heb, zodat ik geen excuus meer heb om de deur uit te gaan, en gelukkig helpt zelfs de televisie mee door het grootste deel van mijn favoriete televisieseries al op zomerstop gezet te hebben.

Maar dan is er nog wel mijn weblog. De weblog waar ik de afgelopen weken al weinig op schreef, en dan vaak ook nog maar middelmatig materiaal omdat ik nu eenmaal weinig inspiratie haal uit de dode uren die ik vanaf 7.30 ’s ochtends op school doorbracht, omdat het OV niet reed. De tram blijkt toch een van mijn grootste inspiratiebronnen. Hoe dan ook, het OV rijdt weer (een soort van), maar mijn weblog is wel een nogal makkelijke manier om mijn studie mee te ontwijken. Want dan moet ik gelijk al die andere weblogs lezen, wat make-upsites bezoeken en veel teveel geld uitgeven aan spul uit Amerika. Niet handig, zowel uit tijdstechnische overwegingen, als uit financieel oogpunt. Dus lieve lezers, de komende twee weken wordt het iets rustiger. Ik stop niet helemaal met bloggen, maar ik weet gewoon dat ik keihard moet werken wil dit blok nog een zinnig einde krijgen, en dat gaat gewoon even voor. Dus vergeef me op voorhand mijn afwezigheid, wellicht inspiratieloze stukjes en het uitblijven van reacties op jullie blogs, maar ik beloof dat ik daarna weer helemaal terugkom.

Wat is het vandaag een heerlijke dag! Niet alleen wordt er vandaag hoogstwaarschijnlijk (en vooral eindelijk) een akkoord bereikt over het OV gedoe, maar het is vandaag mijn laatste officiele schooldag. Om 3 uur vanmiddag (dat is de deadline) is het gewoon afgelopen. Dan is het slechts nog een kwestie van 6 tentamens maken, en ik ben zomaar 16 weken een vrij mensch! How fabulous is dat?!

Tiet veur een feessie!

Soms zijn er mensen met wie je door een bepaalde situatie (werk, school) veel van elkaar ziet, maar met wie je nooit echt contact maakt. Projectgenoot R is daar een voorbeeld van. We zitten al twee jaar bij elkaar in de klas, maar buiten het feit dat hij gitaar speelt, weet ik eigenlijk maar weinig over hem. We spraken ook nooit langer dan 5 seconden met elkaar, gewoon omdat we daar geen reden toe hadden. Maar nu we bij elkaar in een projectgroep zitten, is het grappig om te merken dat we eigenlijk best veel met elkaar gemeen hebben. Naast het gitaarspelen is er de gemeenschappelijke interesse in South Park, waardoor we samen het Taco Taco lied staan te zingen, en de voorkeur voor flauwe woordgrapjes die eigenlijk helemaal niet zo flauw zijn, maar gewoon vlijmscherp.

Maar juist omdat ik hem niet zo goed kende, was het best fijn om eens aan een project te beginnen zonder vooroordelen. Zonder projectgenoten van wie je weet dat ze erom bekend staan dat ze geen flikker uitvoeren, of zonder te weten dat iemand een nogal dictatoriale stijl van leidinggeven heeft. Gewoon weer eens neutraal, je laten verrassen. En ik moet zeggen dat hij oké is. Het is lang geleden dat ik zo’n soepel lopend project heb gehad, en projectgenoot R draagt daar zeker aan bij. Geen gezeur, en een goeie balans tussen word and play. Wie had gedacht dat de jongen die voor mij zo onopvallend was, zo’n leuk persoon zou blijken te zijn?

(Gedachtegang)

Hmm, goed stukje. Politiek correct ook. En vooral veel beter dan zeggen dat hij gewoon fantastische blauwe ogen heeft.

Ik had beloofd vandaag een stukje te schrijven over projectgenoot R, want hij vond het niet leuk dat projectgenoot D (die niet wakker wilde worden) wel genoemd werd, en hij niet. Maar ik heb zojuist een stuk van 2100 woorden getypt over een onderwerp waar ik totaal niks vanaf wist, en nu eigenlijk nog steeds niet, dus ik ben even uitgetypt voor vandaag.

Morgen krijg je je stukje, R. Beloofd!

En wat doe je met een student die hier al om 9 uur vanochtend had moeten zijn, maar er nu (om 10.30 dus), na herhaaldelijk bellen, nog niet is? Dan zet je gewoon het volgende liedje op zijn voicemail.